D Ó M U R Héraðsdóms Reykjavíkur mánudaginn 24. júní 2019 í máli nr. S - 303/2013: Ákæruvaldið (Kristín Ingileifsdóttir aðstoðarsaksóknari) gegn Jóni Inga Gíslasyni (Ragnar Halldór Hall lögmaður) I Mál þetta, sem dómtekið var 27. maí sl., er höfðað með ákæru útgefinni af sérstökum saksóknara þann 26. apríl 2013 á hendur Jóni Inga Gíslasyni, kt. [...] , [...] , Reykjavík, fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum, með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2008 og 2009 vegna tekjuáranna 2007 og 2008, en ákærði lét undir höfuð leggjast að telja fram á skattframtölum sínum fjármagnstek jur, samtals að fjárhæð 110.504.000 kr., sem voru tekjur ákærða af uppgjöri á samtals 44 framvirkum gjaldmiðlasamningum sem gerðir voru við Glitni banka hf., og skattskyldar eru skv. 3. tl. C - liðar 7. gr., sbr. 2. mgr. 8. gr., laga nr. 90/2003 um tekjuskat t, og hafa með því komið sér undan greiðslu fjármagnstekjuskatts samtals að fjárhæð 11.050.400 kr., sem sundurliðast sem hér greinir: Gjaldárið 2008: Fjármagnstekjur: Vanframtaldar fjármagnstekjur kr. 13.314.000 Vanframtalinn fjármagnstekjuskattur, skattprósenta 10% kr. 1.331.400 Gjaldárið 2009: Fjármagnstekjur: Vanframtaldar fjármagnstekjur kr. 97.190.000 Vanframtalinn fjármagnstekjuskattur, skattprósenta 10% kr. 9.719.000 Samtals vanframtalda r fjármagnstekjur: 110.504.000 kr. Samtals vangreiddur fjármagnstekjuskattur: 11.050.400 kr. 2 Skattskyld afleiðuviðskipti ákærða með Gengisvísitölu íslensku krónunnar (GVT) í Glitni banka hf. árið 2007, sem sundurliðast sem hér greinir: Samtals tekjuárið 2007 13.314.000 kr. Auðkenni Samningsdagur Afhendingardagur Gengi GVT ISK Tekjur FX0000192316 12.2.2007 14.2.2007 121,4 - 2.200.000 267.080.000 FX0000192317 12.2.2007 14.2.2007 120,9 2.200.000 - 265.980.000 1.100.000 FX0000197642 5.3.2007 7.3.2007 122 - 1.000.000 122.000.000 FX0000197682 5.3.2007 7.3.2007 121 1.000.000 - 121.000.000 1.000.000 FX0000203094 3.4.2007 3.4.2007 120,45 - 280.000 33.726.000 FX0000203095 3.4.2007 3.4.2007 119,95 280.000 - 33.586.000 140.000 FX0000207526 4.5.2007 4.5.2007 117,1 - 6.000.000 702.600.000 FX0000207527 4.5.2007 4.5.2007 116,6 6.000.000 - 699.600.000 3.000.000 FX0000217607 25.6.2007 27.6.2007 115,01 - 1.200.000 138.012.000 FX0000217608 25.6.2007 27.6.2007 113,99 1.200.000 - 136.788.000 1.224.000 FX0000218846 28.6.2007 2.7.2007 114,5 - 500.000 57.250.000 FX0000218847 28.6.2007 2.7.2007 113,5 500.000 - 56.750.000 500.000 FX0000220758 9.7.2007 11.7.2007 113 - 800.000 90.400.000 FX0000220759 9.7.2007 11.7.2007 112 800.000 - 89.600.000 800.000 FX0000221754 13.7.2007 17.7.2007 112,6 - 1.600.000 180.160.000 FX0000221755 13.7.2007 17.7.2007 111,6 1.600.000 - 178.560.000 1.600.000 FX0000222085 18.7.2007 18.7.2007 111,3 - 1.000.000 111.300.000 FX0000222086 18.7.2007 18.7.2007 110,8 1.000.000 - 110.800.000 500.000 FX0000228162 13.8.2007 13.8.2007 121,4 - 1.700.000 206.380.000 FX0000228163 13.8.2007 13.8.2007 120,4 1.700.000 - 204.680.000 1.700.000 FX0000249182 13.11.2007 13.11.2007 117,8 - 500.000 58.900.000 FX0000249183 13.11.2007 13.11.2007 116,8 500.000 - 58.400.000 500.000 FX0000254483 29.11.2007 29.11.2007 120 - 250.000 30.000.000 FX0000254482 29.11.2007 29.11.2007 119 250.000 - 29.750.000 250.000 FX0000257572 14.12.2007 14.12.2007 118,8 1.000.000 - 118.800.000 FX0000257575 14.12.2007 14.12.2007 119,8 - 1.000.000 119.800.000 1.000.000 Samtals: 13.314.000 3 Skattskyld afleiðuviðskipti ákærða með Gengisvísitölu íslensku krónunnar (GVT) í Glitni banka hf. árið 2008, sem sundurliðast sem hér greinir: Auðkenni Samningsdagur Afhendingardagur Gengi GVT ISK Tekjur FX0000328432 29.9.2008 29.9.2008 188 - 50.000 9.400.000 FX0000328434 29.9.2008 29.9.2008 183 50.000 - 9.150.000 250.000 Samtals: 250.000 Skattskyld afleiðuviðskipti ákærða með evru (EUR) í Glitni banka hf. árið 2008, sem sundurliðast sem hér greinir: Samtals tekjuárið 2008 97.190.000 kr. Framangreind brot ákærða eru talin varða við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995, sbr. einnig 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Auðkenni Samningsdagur Afhendingardagur Gengi EUR ISK Tekjur SW0000062525 19.6.2008 19.6.2008 126,08 - 10.000.000 1.260.800.000 FX0000305389 19.6.2008 19.6.2008 121,07 10.000.000 - 1.210.700.000 50.100.000 SW0000062525 19.6.2008 23.6.2008 126,14 10.000.000 - 1.261.400.000 SW0000062719 23.6.2008 23.6.2008 127,14 - 10.000.000 1.271.400.000 10.000.000 FX0000309426 4.7.2008 8.7.2008 117,06 4.000.000 - 468.240.000 SW0000063816 8.7.2008 8.7.2008 122,94 - 4.000.000 491.760.000 23.520.000 SW0000064030 10.7.2008 21.7.2008 123,48 4.000.000 - 493.920.000 SW0000064554 21.7.2008 21.7.2008 121 4.000.000 - 484.000.000 FX0000311719 21.7.2008 21.7.2008 123,47 - 8.000.000 987.760.000 9.840.000 SW0000066393 6.8.2008 14.8.2008 120,85 4.000.000 - 483.400.000 SW0000065811 7.8.2008 14.8.2008 121,63 - 4.000.000 486.520.000 3.120.000 SW0000066679 15.8.2008 22.8.2008 122,31 4.000.000 - 489.240.000 SW0000067075 22.8.2008 22.8.2008 122,33 - 4.000.000 489.320.000 80.000 SW0000067479 28.8.2008 5.9.2008 122,91 4.000.000 - 491.640.000 FX0000321825 5.9.2008 5.9.2008 122,98 - 2.000.000 245.960.000 FX0000321826 5.9.2008 5.9.2008 122,98 - 2.000.000 245.960.000 280.000 Samtals: 96.940.000 4 Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greið slu alls sakarkostnaðar. Ákærði neitar sök. Af hálfu verjanda er þess aðallega krafist að málinu verði vísað frá dómi. Til vara er þess krafist að ákærði verði sýknaður en til þrautavara að ákærða verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá er þess krafist að allur sakarkostaður, þ.m.t. málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. II Þann 4. október 2011 hóf skattrannsóknarstjóri ríkisins rannsókn á skattskilum ákærða vegna tekjuáranna 2007 og 2008. Beindist hún einkum að vantöldum fjármagnstekjum ákærða og þar á meðal vantöldum tekjum af framvirkum samningum sem hann gerði við Glitni banka hf. umrædd ár. Vegna rannsóknarinnar kom ákærði til skýrslutöku hjá skattrannsóknarstjóra 25. október 2011. Með bréfi 10. nóvember 2011 sendi skattrannsóknarstjóri ákæ rða skýrslu um rannsóknina sem dagsett var 8. sama mánaðar og gaf honum kost á að tjá sig um efni hennar og koma á framfæri athugasemdum ef þurfa þætti. Í bréfi 7. desember 2011 gerði ákærði tilteknar athugasemdir við skýrslu skattrannsóknarstjóra sem ekki þóttu gefa tilefni til breytinga á skýrslunni frá upphaflegu horfi. Í framhaldi af því tók skattrannsóknarstjóri saman nýja skýrslu 30. desember 2011, samhljóða þeirri frá 8. nóvember sama ár. Í skýrslunni var að finna samandregnar niðurstöður þar sem fra m kom að ákærði hefði staðið skil á efnislega röngum skattframtölum vegna tekjuáranna 2007 og 2008 með því að vanframtelja tekjur sem til væru komnar af gjaldmiðlasamningum. Með því hefði hann vanrækt að gera grein fyrir tekjum að fjárhæð 110.504.000 krónu r. Skattrannsóknarstjóri sendi ríkisskattstjóra mál ákærða til meðferðar með bréfi 30. desember 2011, sbr. 6. mgr. 103. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Var ákærða með bréfi sama dag tilkynnt um lok rannsóknar skattrannsóknarstjóra og að málið hefði á grundvelli fyrirliggjandi gagna verið sent ríkisskattstjóra sem myndi taka ákvörðun um hugsanlega endurálagningu. Í bréfinu sagði að fyrir lægi af hálfu skattrannsóknarstjóra að taka ákvörðun um refsimeðferð málsins í samræmi við ákvæði 110. gr. laga nr. 9 0/2003. Þar sem ákærði kynni að hafa bakað sér refsiábyrgð vegna þeirra brota á lögum sem upplýst hefðu verið við rannsóknina gæfist honum kostur á að tjá sig um fyrirhugaða refsimeðferð. Hún fælist í því að skattrannsóknarstjóri gæti gefið málsaðila kost á að ljúka refsimeðferðinni með sektargerð, vísað máli hans til sektarmeðferðar hjá yfirskattanefnd eða til rannsóknar lögreglu. Var ákærða veittur 30 daga frestur til að tjá sig um fyrirhugaða refsimeðferð. Ákærði fór þess á leit með tölvubréfi, 28. janúa r 2012, til skattrannsóknarstjóra 5 Ríkisskattstjóri kvaðst í bréfi til ákærða, 4. júní 2012, hafa í hyggju að endurákvarða áður álögð opinber gjöld hans vegna gjaldáranna 2008 og 2009, með vísan til 6. mgr. 103. gr. og 96. gr. laga nr. 90/2003. Skýrsla skattrannsóknarstjóra fylgdi með og vísaði ríkisskattstjóri til þess að líta bæri á hana sem hluta af forsendum boðaðra breytinga og væri af þeim sökum ekki tilefni til ítarlegrar umfjöllunar um efni hennar. Í niðurstö ðukafla bréfsins greindi frá því að ríkisskattstjóri hygðist hækka stofn ákærða til útreiknings fjármagnstekjuskatts gjaldárin 2008 og 2009, en samkvæmt þágildandi 3. mgr. 66. gr. laga nr. 90/2003 skyldi tekjuskattur af fjármagnstekjum einstaklinga utan re kstrar vera 10% af þeim tekjum. Þær breytingar myndu leiða til hækkunar á stofni ákærða til útreiknings fjármagnstekjuskatts um 13.314.000 krónur gjaldárið 2008, vegna tekjuársins 2007, og um 97.190.000 krónur gjaldárið 2009, vegna tekjuársins 2008. Þá var tekið fram að ríkisskattstjóri hygðist nýta heimild 2. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003 og bæta 25% álagi á vanframtalinn stofn til fjármagnstekjuskatts gjaldárin 2008 og 2009. Álag á stofn ákærða til fjármagnstekjuskatts samkvæmt því varð 3.328.500 krónur gjaldárið 2008 og annmarki á skattframtali gjaldanda að ekki eru efni til annars en að beita umræddu álagi enda hefur ekkert komið fram um það að gjaldanda verði ekki ken nt um annmarka þessa á skattframtali hans. Sé það skoðun gjaldanda er hann hér með hvattur til þess að færa fram slíkar röksemdir og styðja þær gögnum í andmælum við bréfi na skýrslunnar eða fyrirhugaðrar endurálagningar. Færi endurákvörðun fram að fresti liðnum og yrði tekið tillit til athugasemda kæmu þær fram innan frests og gæfu tilefni til breytinga. Sá frestur var síðar framlengdur að beiðni ákærða til 18. júlí 2012. M eð bréfi ákærða sem barst ríkisskattstjóra 18. júlí 2012 mótmælti ákærði fyrirhuguðum breytingum embættisins. Í andmælunum kom fram að ákærði gæti ómögulega sætt sig við boðaðar breytingar. Galli hefði verið á málsmeðferð hjá skattrannsóknarstjóra enda hef ði þar hvergi verið tekið tillit til andmæla ákærða. Þá hefði verið horft fram hjá framtalsmáta ákærða, sem hefði verið í samræmi við framkvæmd sem tíðkast hefði og verið átölulaus um árabil. Þannig hafi ákærði í raun talið fram allar sínar tekjur miðað vi ð þá framkvæmd sem hefði tíðkast í málum af þessum toga. Þá gæti afkoma þeirra viðskipta sem um ræddi aðeins ráðist með því að reikna tap á móti hagnaði, svo sem ákærði hefði gert. Að endingu mótmælti ákærði beitingu álags í málinu, hann hefði haft fulla á stæðu til að ætla að skattskil hans væru fullnægjandi, hann hefði notið aðstoðar fagmanna í skattskilum sínum og væri einstaklingur. Ríkisskattstjóri hratt áður boðuðum breytingum, í bréfi embættisins til ákærða 4. júní 2012, í framkvæmd og endurákvarðaði opinber gjöld ákærða með úrskurði 20. 6 ágúst 2012. Um andmæli ákærða tók ríkisskattstjóri fram að þau gæfu ekki tilefni til að falla frá beitingu álags á vanframtaldar tekjur, sem teldust stórfelldur annmarki á skattframtali gjaldanda. Ákærði skaut úrskurð i ríkisskattstjóra til yfirskattanefndar 10. október 2012. Þar var þess aðallega krafist að úrskurður ríkisskattstjóra yrði felldur úr gildi. Yfirskattanefnd leit svo á að ákærði hefði uppi varakröfu um lækkun fjárhæða. Í úrskurði yfirskattanefndar, 12. de sember 2013, var kröfu ákærða um frádrátt kostnaðar af þóknunum til Glitnis banka hf. vegna viðskiptanna vísað frá yfirskattanefnd sökum vanreifunar. Þá var tekið fram að ekki þættu efni til að falla frá beitingu álags, enda hefði hvorki verið sýnt fram á að atvikum væri svo farið að 3. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003 ætti við né að tilefni væri til að falla frá álagsbeitingu að öðru leyti. Var kröfu ákærða þar að lútandi því hafnað. Með vísan til ákvæða 4. mgr. 110. gr. laga nr. 90/2003, 35. gr., sbr. 38. gr. reglugerðar nr. 373/2001, um framkvæmd skatteftirlits og skattrannsókna, og 2. gr. reglugerðar nr. 804/2007, um rannsókn og saksókn efnahagsbrota, beindi skattrannsóknarstjóri, með bréfi 22. mars 2012, máli ákærða til rannsóknar hjá embætti sérstaks sa ksóknara. Kom þar fram að málið væri sent til lögreglurannsóknar á grundvelli fyrirliggjandi gagna um rannsókn skattrannsóknarstjóra á skattskilum ákærða, sbr. skýrslu 30. desember 2011, og annarra gagna málsins sem með fylgdu. Hefði ákærði staðið skil á e fnislega röngum skattframtölum til skattyfirvalda vegna tekjuáranna 2007 og 2008 með því að vanframtelja fjármagnstekjur sínar, samtals að fjárhæð 110.504.000 krónur. Kynni sú háttsemi að varða ákærða refsingu samkvæmt 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Bréfi skattrannsóknarstjóra til sérstaks saksóknara fylgdu í ljósriti: Í fyrsta lagi, eins og áður segir, skýrslan 30. desember 2011 ásamt fylgiskjölum. Í öðru lagi bréf skattrannsóknarstjóra til ríkissk attstjóra sama dag vegna heimilda ríkisskattstjóra til endurákvörðunar opinberra gjalda. Í þriðja lagi bréf skattrannsóknarstjóra til ákærða sama dag þar sem tilkynnt var um lok rannsóknar og framsendingu máls til ríkisskattstjóra og boðuð fyrirhuguð ákvör ðun um refsimeðferð. Í fjórða lagi svarbréf ákærða móttekið af skattrannsóknarstjóra 1. febrúar 2012. Í fimmta lagi bréf ríkisskattstjóra um boðun breytinga á opinberum gjöldum ákærða 4. júní 2012 og í sjötta lagi bréf skattrannsóknarstjóra 22. júní 2012 þ ar sem ákærða var tilkynnt um vísun málsins til rannsóknar lögreglu. Hinn 25. september 2012, eða rúmum tveim mánuðum eftir að skattrannsóknarstjóri vísaði máli ákærða til embættis sérstaks saksóknara, mætti ákærði þar til skýrslutöku. Í upphafi skýrslunna r kom fram að ákærða, sem hefði stöðu sakbornings, hefði verið kynnt sakarefnið sem byggðist á kæru skattrannsóknarstjóra. 7 Þá sagði að ákærði hefði verið spurður hvort hann hefði fengið afhenta skýrslu skattrannsóknarstjóra og kynnt sér efni hennar og hann kveðið svo vera. Í framhaldinu var ákærði meðal annars spurður um atriði sem vörðuðu hann sjálfan, skattframtöl hans vegna tekjuáranna 2007 og 2008 og meintar vanframtaldar fjármagnstekjur. Þá var hann spurður ítarlega út í eðli og uppgjör viðskipta með f ramvirka samninga á sama tímabili, sem og samskipti við þau fjármálafyrirtæki sem ákærði átti í viðskiptum við. Auk ákærða var starfsmaður í gjaldeyrisstýringu hjá Glitni banka hf. kvaddur til skýrslutöku hjá embætti sérstaks saksóknara sem vitni, þann 2. október 2012. Með ákæru sérstaks saksóknara, 26. apríl 2013, var mál þetta höfðað á hendur ákærða. Með bréfi sérstaks saksóknara til Héraðsdóms Reykjavíkur sama dag og ákæran var gefin út var þess krafist að málið yrði tekið til dómsmeðferðar í samræmi við ákæru. Mál ákæruvaldsins á hendur ákærða var þingfest 29. maí 2013 og neitaði ákærði þá sök og var málinu frestað til 2. september 2013 til framlagningar greinargerðar verjanda ákærða. Málið var næst tekið fyrir 10. september 2013 og lagði verjandi þá fram greinargerð fyrir hönd ákærða, en þar var þess meðal annars óskað að beðið yrði úrskurðar yfirskattanefndar vegna kæru ákærða, 10. október 2012, á úrskurði ríkisskattstjóra frá 20. ágúst 2012. Jafnframt var fært til bókar að aðilar væru sammála um að fresta málinu uns fyrir lægi niðurstaða Hæstaréttar í málum þar sem reyndi á sambærileg álitaefni um meginregluna um bann við endurtekinni refsingu eða málsmeðferð. Í fyrirtöku 6. júní 2014 var málið flutt um frávísunarkröfu ákærða og lá úrskurður, þar sem frávísunarkröfunni var hafnað, fyrir í næstu fyrirtöku vegna málsins, 12. júní 2014. Í sömu fyrirtöku var ákveðið að aðalmeðferð færi fram 26. nóvember 2014. Málinu var hins vegar, að frumkvæði þess dómara sem þá fór með málið, frestað utan réttar ótiltek ið á meðan beðið væri dóms Mannréttindadómstóls Evrópu um meginregluna um bann við endurtekinni refsingu eða málsmeðferð. Málið var næst tekið fyrir 21. desember 2016 og þóttu þá ekki efni til að fresta meðferð þess lengur. Niðurstöður í áðurnefndum málum fyrir Mannréttindadómstóli Evrópu lágu þá ekki enn fyrir og ekki var ljóst hvenær þeirra væri að vænta. Áður hafði ákæruvaldið tvívegis beint því til dómsins að rétt gæti verið að halda meðferð málsins áfram, fyrst í tölvubréfi til dómara málsins 16. nóvem ber 2015 og aftur 6. desember 2016. Málið var næst tekið fyrir 27. janúar 2017 og hafði því þá verið úthlutað til þess dómara er nú fer með málið. Ákveðið var að aðalmeðferð málsins færi fram 4. maí 2017, en áður en til hennar kom var málinu frestað utan r éttar. Málið var næst tekið fyrir 14. nóvember 2017, en í því þinghaldi krafðist verjandi ákærða þess á ný að málinu yrði vísað frá dómi og var það tekið fyrir í þeim tilgangi að flytja málið um frávísunarkröfuna 23. janúar 2018. Í þinghaldi þann dag krafð ist verjandi þess hins 8 vegar að dómari viki sæti sökum vanhæfis, en þeirri kröfu var hafnað samdægurs með úrskurði. Með úrskurði Landsréttar í máli nr. 118/2018 frá 24. janúar 2018 var sú niðurstaða staðfest. Málið var í kjölfarið flutt um frávísun þess 20 . febrúar 2018. Með úrskurði dómsins 14. mars 2018 var fallist á kröfu ákærða um frávísun málsins. Var talið að meðferð málsins fæli í sér endurtekna málsmeðferð og væri hún þar með andstæð ákvæðum mannréttindasáttmála Evrópu um réttláta málsmeðferð. Þeim úrskurði var skotið til Landsréttar, sem með úrskurði 20. júní 2018 felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms. Var það niðurstaða Landsréttar að fullnægt væri skilyrðum um nauðsynlega samþættingu málsmeðferðanna í efni og tíma og því væri ekki um brot gegn 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu að ræða. Þá var hafnað þeim rökum ákærða að brotið hefði verið gegn jafnræðisreglum með saksókn á hendur ákærða. Ákærði krafðist þess á ný að málinu yrði vísað frá dómi á grundvelli þess að ný dómafordæmi mannréttind adómstóls Evrópu gæfu skýra leiðsögn um að máli ákærða ætti að vísa frá dómi. Var þeirri kröfu ákærða hafnað með úrskurði dómsins 15. mars 2019. III Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Hann kvaðst vera ákærður fyrir að hafa vantalið f jármagnstekjur á skattframtölum sínum tekjuárin 2007 og 2008. Eins og fram komi í skjölum málsins hafi þeir gjaldmiðlasamningar sem málið snúist um verið gerðir og fullnustaðir af bankastarfsmönnum sem talið hafi sig hafa umboð til þeirra ráðstafana án þes s að bera viðkomandi samninga undir ákærða. Hafi ákærði ekki haft vitneskju um þessa samninga, en vissulega hafi hann veitt bankanum umboð til að ávaxta fyrir ákærða fjármuni með gengismunasamningum. Hafi ákærði verið þess fullviss að bankinn myndi uppfyll a þær lagaskyldur sínar að halda eftir og skila fjármagnstekjusköttum þar sem slík skattlagning félli til. Hafi ákærði ekki haft hugboð um að bankinn hefði brugðist þeirri skyldu. Hafi ákærði verið í góðri trú um að skattframtöl hans væru rétt í öllum atri ðum þessi gjaldár. Ákærða sé ljóst að dómstólar hafi komist að niðurstöðu um það í öðrum dómsmálum að framteljendum hafi borið að telja fram sem fjármagnstekjur þann hagnað sem orðið hefði af einstökum samningum. Þannig hafi myndast skattstofn. Ákæran á he ndur ákærða sé byggð á þessum sama grunni. Ákærði mótmæli því ekki að hann sé ábyrgur fyrir þeim skattframtölum sem lögð hafi verið fram af hans hálfu umrædd gjaldár. Hafi ákærði þau ár ekki haft neinn ásetning til að telja ekki rétt fram til skatts. Ákær ði kvaðst ekki hafa haft neinn þeirra samninga undir höndum er bankinn hefði gert á grundvelli samnings þar um. Gæti hann því ekki staðfest að rétt væru gögn sem tekin hefðu verið saman af skattyfirvöldum um vantaldar fjármagnstekjur umrædd ár. Gæti hann þ ví ekkert sagt um tölulegar niðurstöður í yfirlitum og ákæru. 9 Ákærði hefði gert skattframtölin sjálfur fyrir þau ár sem um ræddi. Ákærði kvaðst hafa gert samning við Glitni banka hf. um gjaldeyrisstýringu 18. október 2006. Kvaðst ákærði sennilega ekki hafa kynnt sér að ráði efni samningsins fyrir undirritun. Ákærði staðfesti að hafa á sama tíma ritað undir umboð til handa Glitni banka hf. til að gera samninga með gjaldeyri í nafni viðskiptamanns í samræmi við samninginn um gjaldeyrisstýringuna. Ákærði kvaðs t ekki hafa haft aðgang að yfirliti um einstaka samninga sem gerðir hefðu verið fyrir hans hönd í bankanum. Hafi ákærði ekki kallað eftir einstökum gögnum úr bankanum til að sjá einstaka samninga, heldur einungis haft aðgang að upplýsingum um heildarávöxtu n innan ársins. Ákærði hafi sætt ákæru í tæp átta ár og ákæran hafi haft ólýsanlegar afleiðingar. Hafi ákærði verið sviptur tekjumöguleikum, mannorði, hjónabandi og heilsu eftir svefnlausar nætur. Hann hafi greitt þá skatta sem á hann hafi verið lagðir ása mt viðurlögum á gjaldstofna. Fyrir dóminn kom fyrrum starfsmaður úr gjaldeyrisstýringu Glitnis banka hf. Vitnið lýsti því að gerðir hefðu verið samningar við einstaka viðskiptamenn. Hafi viðskiptamennirnir gefið bankanum umboð til eins konar spákaupmennsk u fyrir þeirra hönd. Hafi vitnið verið með daglegt utanumhald um þessi viðskipti. Ákærði hafi ritað undir sambærilegan samning og fjöldi annarra viðskiptavina. Þegar ákærði hafi ritað undir sinn samning hafi ekki verið skilyrði að viðkomandi væri fagfjárfe stir. Áhættan hafi verið kynnt viðskiptavininum. Hafi viðskiptavinir verið upplýstir um að þeir gætu tapað öllu á viðskiptunum. Samkvæmt umboðinu hafi ekki þurft að bera einstök viðskipti undir viðskiptavini. Samt hafi verið farið yfir það með viðskiptavin um hvernig þeir vildu haga áhættunni. Hafi viðskiptavinir getað dempað hana. Viðskiptavinum hafi verið kynnt að bankinn bæri ekki ábyrgð á skattalegum afleiðingum sem kynnu að vera samfara fjárfestingum á grundvelli samningsins. Hafi ákærði getað fengið, e f hann hefði óskað eftir því, upplýsingar úr samningum vegna gerðar skattskýrslna. Ákærða hafi verið sent yfirlit yfir gjaldeyrisviðskipti fyrir árin 2007 og 2008. Þar hafi komið fram yfirlit um samninga gerða á þeim árum. Hafi verið unnt að kalla eftir fr ekari upplýsingum úr bankanum varðandi einstaka samninga. Bankinn hafi tekið þóknun, sem hafi almennt verið lágmarksþóknun. Þóknunin hafi verið í gengismun. Allt hafi gengið út á að viðskiptavininum gengi vel. IV Krafa ákærða um sýknu byggist m.a. á því ákæruvaldið líti svo á að tekjur ákærða hafi verið vaxtatekjur. Ákærði veki athygli á því að í samningum sem gerðir hafi verið hjá Glitni banka hf., og í ljós virðist komið að gerðir hafi verið í hans nafni, hafi engin ákvæði verið um vexti. Í samningunum hafi ekkert fjármagn verið lagt fram eða tekið að láni sem unnt hafi verið að reikna vexti af. Í tilvitnuðum ákvæðum í ákæru 10 sé hvergi minnst á skattalega meðferð afleiðusamninga eða tekjur af slíkum samningum. Sé túlkun skattyfirvalda og ákæruvalds rétt, þ.e. að tekjur af afleiðusamningum beri að skattleggja sem vaxtatekjur, hafi viðsemjanda ákærða, Glitni banka hf., borið að standa skattyfirvöldum rétt skil á staðgreiðslu opinberra gjalda af viðskiptum ákærða. Hafi Glitni banka hf. því borið að sjá um að halda eftir fjármagnstekjuskatti af viðskiptum ákærða og skila honum ótilkvaddur til ríkissjóðs. Þrátt fyrir þá lagaskyldu virðist sem bankinn hafi ekki gert það. Hafi starfsmenn Glitnis banka hf. verið þeir einu sem haft hafi vitneskju um innihald og útk omu úr einstökum samningum sem þeir hafi gert í nafni ákærða. Athafnaleysi fjármálastofnana varðandi skil á staðgreiðslu af afleiðuviðskiptum staðfesti að mati ákærða þá miklu óvissu sem ríkt hafi á þessum tíma um skattalega meðferð afleiðusamninga. Á því sé byggt að 3. tl. C - liðar 7. gr., sbr. 2. mgr. 8. gr., laga nr. 90/2003 veiti ekki viðhlítandi lagastoð til að unnt sé að refsa ákærða fyrir þá háttsemi sem í ákæru sé lýst. Skattaleg meðferð tekna af afleiðusamningum ráðist alfarið af skilningi skattyfi rvalda á eðli teknanna. Á því sé byggt að viðskiptin sem ákæran taki til hafi verið um kaup og sölu lausafjár í skilningi 2. mgr. 16. gr. laga nr. 90/2003. Ávinningur af viðskiptunum teljist því ekki til skattskyldra tekna ákærða. Enginn skattskyldur ávinn ingur hafi myndast af viðskiptum ákærða. Þó svo að skattskyldar tekjur hefðu myndast í viðskiptum ákærða með lausafé utan rekstrar hefði honum verið heimilt að jafna tapi af einstaka viðskiptum á móti hagnaði af öðrum viðskiptum. Skattskyldur ávinningur ha fi því numið 78.303.000 krónum en ekki 110.504.000 krónum. Verði ekki fallist á að tekjur ákærða af viðskiptunum teljist vera tekjur vegna sölu lausafjár sé á því byggt að tekjurnar beri að skattleggja sem söluhagnað. Frá heildarhagnaði árs megi draga tap sem verði vegna sölu sams konar eigna innan ársins. Skattskyldur ávinningur af viðskiptunum hefði því numið 78.303.000 krónum í stað 110.504.000 króna. Verði fallist á hvorugt sé á því byggt að ákærða verði einungis refsað á grundvelli nettó hagnaðar af af leiðuviðskiptunum. Verði talið að tekjur ákærða af afleiðuviðskiptunum séu vaxtatekjur en ekki fallist á að draga frá tekjunum þau gjöld sem gengið hafi til að afla teknanna, tryggja þær og viðhalda þeim sé á því byggt að skattleggja beri tekjurnar sem tek jur af sjálfstæðri atvinnustarfsemi. Þar sem viðskipti ákærða hafi verið liður í sjálfstæðri atvinnustarfsemi teljist þeir samningar sem verið hafi með neikvæðum mismun fyrir ákærða til frádráttarbærs rekstrarkostnaðar. Þá byggi ákærði á því að draga beri frá ætluðum vaxtatekjum hans þóknanir sem hann hafi verið skuldbundinn til að greiða Glitni banka hf. Þrátt fyrir að skattyfirvöld hafi komist að þeirri niðurstöðu að ákærða hafi borið að telja fram tekjur af afleiðuviðskiptum sem vaxtatekjur telji ákærði ljóst, með 11 vísan til þess að á árunum 2007 og 2008 hafi verið mikill vafi um skattskylduna, að með engu móti hafi verið fullnægt saknæmisskilyrðum til sakfellingar í málinu. Hafi verið skylt að greiða fjármagnstekjuskatt af hverjum og einum samningi, þá h afi það verið í verkahring Glitnis banka hf. að standa ríkissjóði skil á fjármagnstekjunum. V Niðurstaða: Ákærða er gefið að sök að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2008 og 2009 vegna tekjuáranna 2007 og 2008, þar sem ákærði á að hafa látið undir höfuð leggjast að telja fram á skattframtölum sínum fjármagnstekjur samtals að fjárhæð 110.504.000 krónur, sem voru tekjur ákærða af uppgjöri á samtals 44 framvirkum gjaldmiðlasamningum sem gerðir voru við Glitni banka hf., og skattsky ldir eiga að hafa verið samkvæmt 3. tl. C - liðar 7. gr., sbr. 2. mgr. 8. gr., laga nr. 90/2003, og að hafa með því komið sér undan greiðslu fjármagnstekjuskatts samtals að fjárhæð 11.050.400 krónur. Er brot ákærða talið varða við 1. mgr. 262. gr. laga nr. 1 9/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995, sbr. einnig 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003. Aðalkrafa ákærða er um frávísun málsins frá dómi, byggt á því að efnismeðferð og sakfelling í málinu fari í bága við 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka mannréttindasáttmál a Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Með úrskurði Landsréttar 20. júní 2018 í máli nr. 277/2018 var leyst úr kröfu ákærða um frávísun á þessum grundvelli þar sem kröfunni var hafnað. Með vísan til þessa úrskurðar Landsréttar og þess að ný dómafordæmi mannréttin dadómstóls Evrópu þykja ekki hagga fyrrgreindum úrskurði Landsréttar verður kröfu ákærða um frávísun málsins frá dómi hafnað. Á meðal gagna málsins er samningur um gjaldeyrisstýringu er ákærði undirritaði 18. október 2006 við Glitni banka hf. Samkvæmt þeim samningi bar Glitnir banki hf. ekki ábyrgð á skattalegum afleiðingum samfara fjárfestingum á grundvelli samningsins. Þá skyldi bankinn veita viðskiptamanni upplýsingar um árangur af fjárfestingum samkvæmt samningnum á a.m.k. hálfs árs fresti. Jafnframt sk yldi bankinn veita viðskiptavini upplýsingar þar að lútandi þegar þess væri sérstaklega óskað. Fyrir dóminn kom starfsmaður úr gjaldeyrisstýringu Glitnis banka hf., sem umsjón hafði m.a. með fjárfestingum ákærða. Lýsti hann því að ákærði hefði hvenær sem v ar getað óskað eftir upplýsingum um stöðu viðskipta að baki hverjum samningi sem gerður hafi verið fyrir hans hönd. Skattyfirvöld hafa tekið saman yfirlit um viðskipti ákærða með gengisvísitölu íslensku krónunnar hjá Glitni banka hf. árin 2007 og 2008. Að baki þessum gögnum eru upplýsingar úr öllum þeim samningum er bankinn gerði fyrir hönd ákærða á grundvelli samningsins um gjaldeyrisstýringu árin 2007 og 2008. Í yfirlitinu kemur m.a. fram að hvaða marki hver og einn samningur 12 skilaði hagnaði eða tapi. Ekk i hafa komið fram efnislegar athugasemdir frá ákærða við þessi yfirlit. Verða þau lögð til grundvallar í málinu, enda samræmast þau fyrirliggjandi gögnum í málinu. Þá verður því slegið föstu að ákærði hafi, í tilefni af vinnu við skattaskýrslur sínar, geta ð óskað eftir upplýsingum frá Glitni banka hf. um stöðu hvers og eins þeirra samninga sem bankinn gerði fyrir hönd hans. Dómstólar hafa þegar slegið því föstu að afleiðusamningar eins og þeir er í þessu máli greinir, og leiddu til hagnaðar, hafi falið í sé r tekjur af peningalegum eignum, sem séu skattskyldar samkvæmt 3. tl. C - liðar 7. gr., sbr. 2 ml. 2. mgr. 8. gr., laga nr. 90/2003. Þá liggja fyrir dómar um að ekki sé heimilt samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 90/2003 að draga frá skattskyldum fjármagnstekj um tapsamninga innan ársins. Um þessar niðurstöður má m.a. vísa til dóms Hæstaréttar frá 11. júní 2015 í máli nr. 550/2014. Stoðar því ekki fyrir ákærða að bera fyrir sig varnir um eðli umræddra tekna eða heimild til frádráttar af öðrum tapsamningum innan ársins. Þá hefur ákærði ekki sýnt fram á að tekjurnar tengist sjálfstæðri atvinnustarfsemi hans, en viðskiptin gerði hann í eigin nafni. Þá hafa dómstólar jafnframt slegið því föstu að það leysi skattþegn ekki undan refsiábyrgð að fjármálastofnun hafi vanr ækt skyldu sína til að standa skil á skattinum eftir lögum nr. 94/1996 um staðgreiðslu skatts á fjármagnstekjur. Um þessa niðurstöðu má m.a. vísa til dóms Hæstaréttar frá 22. maí 2014 í máli nr. 416/2013. Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa komi ð sér undan að greiða fjármagnstekjuskatt, samtals að fjárhæð 11.050.400 krónur. Varnir ákærða lúta m.a. að því að draga beri frá áætluðum vaxtatekjum hans þóknanir sem hann hafi verið skuldbundinn til að greiða Glitni banka hf. Er um þetta vísað til úrsku rðar yfirskattanefndar frá 20. febrúar 2013 í máli nr. 49/2013 þar sem segir að við ákvörðun vaxtatekna af afleiðusamningum beri að miða við fjárhæð vaxta að frádreginni þóknun tilgreinds banka, sbr. 2. mgr. 8. gr. laga nr. 90/2003, enda verði ekki annað s éð en að sú niðurstaða sé í samræmi við skattframkvæmd. Í málflutningi færði verjandi ákærða fyrir því rök, út frá yfirlitum Glitnis banka hf. í málinu, að þóknun Glitnis banka hf. næmi 6.151.011 krónum, en þar væri tillit tekið til inneignar ákærða hjá Gl itni banka hf. samkvæmt lokauppgjöri. Hvað sem þessum vörnum ákærða líður verður að liggja þeim til grundvallar hver þóknun bankans hafi nákvæmlega verið. Ekki stoðar að miða hana við ályktun út frá gögnum úr bankanum. Í ljósi þess hve fjárhæðin er óviss e r ekki unnt að fallast á þær varnir ákærða að frá áætluðum vaxtatekjum beri að draga ríflega sex milljónir króna. Af hálfu ákærða er um meiri háttar brot að ræða í skilningi 1. mgr. 262. gr. laga nr. 19/1940, sbr. m.a. dóm Hæstaréttar frá 23. janúar 2014 í máli nr. 323/2013. Ákærði vantaldi fjármagnstekjur sínar á tveggja ára tímabili. Verður að virða ákærða það til stórfellds hirðuleysis í skilningi 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 að haga 13 framtalsskilum sínum eins og hann gerði, því um meiri háttar bro t var að ræða í ljósi þess að það laut að verulegum fjárhæðum. Ákærði er fæddur í maí 1959. Hann hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi, svo kunnugt sé. Við ákvörðun refsingar er horft til þess langa tíma sem liðinn er frá því að brot ákærða voru framin. Með vísan til þess og dómvenju á þessu réttarsviði er refsing ákærða ákveðin fangelsi í tvo mánuði, sem bundin verður skilorði svo sem í dómsorði greinir. Með hliðsjón af dómvenju verður ákærða einnig gert að greiða sekt að fjárhæð 19.350.000 krónur, sem greiðist innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins, en ella sæti ákærði fangelsi í 270 daga. Ekki hefur leitt af málinu annan sakarkostnað en málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða. Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem nán ar greinir í dómsorði. Er um að ræða þóknun fyrir alla vinnu verjanda frá upphafi þessa máls. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Mál þetta var kært til lögreglu á árinu 2012 og ákæra gefin út 26. apríl 2013. Ekki er ástæða til að rekja hér sérstaklega í niðurlagi dómsins framvindu þessa máls og drátt á meðferð, en skýringar á því koma fram hér að framan í dómsúrslausninni þar sem at vik máls eru rakin. Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið Kristín Ingileifsdóttir aðstoðarsaksóknari. Símon Sigvaldason héraðsdómari kveður upp þennan dóm. D ó m s o r ð: Kröfu ákærða, Jóns Inga Gíslasonar, um að málinu verði vísað frá dómi, er hafnað. Ákærði sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955. Ákærði greiði 19.350.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins, en sæti ella fangelsi í 270 daga. Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ragnar s Halldórs Hall lögmanns, 3.866.360 krónur. Símon Sigvaldason